تمام ناتمام من

.: حالا،زمانی برای همیشه:.

tamam1946 — Sat, 16 Feb 2008 01:16:18 GMT

ساعت سه و نیم صبح شنبه: "حالا" همان وقتی است که اغلب مان فکر می کنیم زمان زیادی را از دست داده ایم و بعد به خودمان آرامش می دهیم که روزهای زیادی در پیش است،یک هفته،یک ماه، یک سال... اما من حالا طور دیگری به خودم آرامش می دهم ، با پذیرش.

می دانم که تنها کمتر از یک هفته دیگر مجبورم به صفحه روبرویم خیره شوم و از میان ماکس وبر ، پارسونز ، اسلمسر و والراشتاین یکی و فقط یکی را انتخاب کنم... می دانم که نمیشود ساعت ها را کش داد یا روز های از دست رفته را بازیافت کرد اما...

من به حرکت دو سه ماه گذشته ام افتخار میکنم و بیشتر خودم را می پذیرم ... که ترکیبی از آرامش و تکاپو ، بی خیالی و دغدغه مندی ، نسبی گرایی و اعتقادم.

من ِمن معجونی است که"حالا" خدا هم فراموش کرده از هرکدام چند قاشق توی آن ریخته!!!ا

اما من همینم ، کسی که تا سر به هوا نباشد نمی تواند چشم به دور دستها بدوزد و تا از دست نداده باشد ، سفت به داشته هایش نمی چسبد...

و باور دارم که چه بسا همان روزی که سبکسرانه فلسطین را تا جنوب برای "کسی که اون ستاره هارم جای دست و پاش نداره" آواز خواندیم و همان زمانی که در خلسه" تو با منی ، حس میکنمت " فرو رفتیم یا حتی همان سفری که شعار سیاسی اش چیزی نبود جز " برو حالشو ببر "، به من توان داد تاریخ تحولات پردرد سرزمینم را بخوانم و صبوری کنم ، به من هدف داد تا از سطر های شبه دموکراسی میهنم به کشف توسعه یعنی رشد و دگرگونی برسم و سعی کنم هر روز انسانی توسعه یافته تر باشم...

انسانی که اصلاح نگر است و فرصت سعی وخطا را از خودش نمی گیرد.

انسانی که قالبی و محدود فکر نمی کند.

انسانی که فردیتش را اعتلا می دهد و در جامعه آگاه تر و خلاق تر زندگی می کند.

...

انسانی که بلاخره روزی فرق هشت و هشت ویک دقیقه را می فهمد!!

انسانی توسعه یافته تر

.: ... :.

tamam1946 — Wed, 07 Nov 2007 07:32:16 GMT

دیرم میشود اگر زیاد کلمه ها را برای گفتن نا گفتنی ها ردیف کنم

تو را معطل نمیکنم

دارم می آیم

به یاد آن خیابان خیس از باران ... امروز را از آفتاب بالا میرویم

مونس

.: هذیان در شبی که ماه دایره شد:.

tamam1946 — Wed, 24 Oct 2007 19:55:18 GMT

رسمآ براي اينكه در اين هذيان غريب شريكت كنم نياز به امكان پيچيده اي ندارم كافي است تورا ببرم يكجايي كه تنها مايه ي هراسش صدايي متصاعد از كوبيده شدن يك جفت كفش است بر ارتفاعات ممتدي كه نزديك ميشوند به گاو صندوقي خالي و مجابت كنم به اينكه بجاي اينكه دستهايت را روي ميز بگذاري پاهايت را از درختها آويزان كني و بگذاري من مثل يك كوالاي چاق تنبل از شاخه هايت آويزان شوم ...

عجول نباش اين قصه ي تكراري قرار نيست تو را به آن هذيان غريب برساند ، از يك صبح ساده آغاز ميكنم كه مثل هميشه تو با صداي ماكرويويم بيدار مي شوي و من با موجي كه مستقيم تا عمق مغزم رسوخ مي كند سرم به حال مي آيد و آآآخ كه چه تخديري است حاصل اين صبح هاي نقره اي...

چه كسي گفته روي بال موجها مي شود به اوج رفت ؟ احمقانه نيست؟ اينجا به جز خدا آنقدر شلوغ هست كه جايي براي خدا و حتي خدا نمانده است (با همين دليل بايد براي آمدنش بهانه اي بتراشيم مثل بت...) بگذريم، مثل همين كه از خط ها ، از معاشقه هاي طولاني جاده با كوه هاي دور دست ، مثل همين كه از مغازه هاي انگبين و عسل و عتيقه مي گذريم ، بگذريم وقت تنگ است و بايد به اصل ماجرا برسيم!

- جانم را به لب رساندي!

- تحمل كن!

من دارم كشف مي كنم خودم را و فقط خودم را ، اما تو و عينك و آفتاب كه گرمم مي كند آنقدر متمركز مي شويد كه احساس مي كنم از غير ممكن دارم عبور ميكنم با قطار ، با اتوبوس ، با دو چرخه ...

به كسي مي گويم مرا كه در كلمات گم شده ام پيدا كند ، با آهن ربا . با آهن ربا؟ خون تركيبي است از آهن و هوا و من كه در هواي خوشي براده هايم در خطوطي موازي از تن مرده ي يك درخت جاريند شايد فقط همين طور پيدا شوم ، مجذوب ، سر گردان ، هم آغوش ترس و ترديد...

آآآه چه لذتي است در تب و ترس و لرزيدن پاهام كه نردبان شده اند و داركوب هي اشتباهي به پايه هاشان نوك مي كوبد و دنبال كرم هاي ساقه خوار مي گردد ... كرم دارم ، كرم . آه كه اگر اين داركوب نبود جنگل مي مرد از بس خودش را مي خورد ، بي خيال تبر يا حتي اره ي برقي الوار هم شوم اگر صندلي نخواهم شد ،"قايقي خواهم شد خواهم افتاد به آب..."

گرگ زوزه مي كشد ، پناهمان در اين بيابان حيراني همين آتش است كه به جانمان افتاده ، گرگ ها حريص و گرسنه زوزه مي كشند ، هيزم مي شوم كه بسوزم آبم ميدهي ، باد ميشوم كه بگريزم بادبانم مي شوي ، جسد مي شوم كه بپوسم خاكم ميكني، تنت گرم ... حيف كه تو هم كرم داري ، كرم ريشه خوار ...

- بي خيال شو ، سوژه ي بكري براي هذيانت نيافته اي ، تكراري است به تعداد هردقيقه چند كودكي كه مي ميرد از گرسنگي ، از فقر و بيماري ...

نگو كه اين هذيان را از نيمه رها مي كني . همين كه تا اين فصلش را خوانده اي و شعله اش را به جان خريده اي يعني هنوز ... آن چند كلمه كه توي كتاب روز هايم روي چهارشنبه نوشتم بي ربط ترين كلماتي بودند كه تحسين مي شدند در بي ربطي ... من در هيچ لحظه اي تكرار دوباره ي خودم نبوده ام... و اين شكستن كه حباب فاصله را بي لذتي شكست، خط فاصله اي نبود كه مرا از تغيير جدا كند ...

با من از زندان بگو ... آزاد شدم از ديوار هاي بلند ميراثهاي مادريم ... با من از زندان بگو ... آزاد شدم از هراس پريدن و پا در هوا ماندن ... با من از زندان بگو ، از شكنجه ، از شلاق ... آزاد شدم از تفاوت ، دروغ و از هراس زندانبان ... با من از زندان بگو... دلم براي سلول هاي انفراديش تنگ خواهد شد ... سلول تازه ام اما جايي است در بند زنان كه خيلي بزرگ است ، خيلي ... حتي از زنداني كه تو تجربه اش مي كني بزرگ تر ...

- سلول تازه ات مبارك!!

tamam1946 — Mon, 10 Sep 2007 08:38:36 GMT

تو گریه می کنی
تو لحظه های شعر مرا ،‌ در خویش تجربه کرده
                   یعنی مرا در بدترین و بهترین دقایق بودن تکرار می کنی
یا با ترانه های من بر لب
                  در مصاف جلادان به مسلخ خویش می شتابی
یعنی که با منی
                      دیروز
                             امروز
                                     تا هنوز و همیشه ...

(اردلان سر افراز)

تمام ناتمام من طی ماه های گذشته مذبوح خود سانسوری مفرطی بوده است که به ناچار انجام می دادم . ترس از قضاوت کردن و رمیدن از احتمال گفتن حرفهایی که تمامش متعلق به من نبود ...اما حالا دیگر این " تو که گریه می کنی" خود من است بی هیچ مضافی و راستش را بخواهی انگار دیگر کسی نمانده است که حرفی را از تعلق تام و تمام من ...

ـ می خواستم از عبارتی آغاز کنم که ...

پیش از آنکه بنویسم لو رفت ...

من از پاهایت فرو ریختم

به مسلخ خود ...

.: دلخوشم به سایه ها :.

tamam1946 — Sun, 11 Mar 2007 20:35:10 GMT

كوتاه تر از آن است كه دستش براي برداشتن قرص هاي آرامبخش به قفسه بالايي كابينت آشپزخانه

برسد و بلندتر از آن كه جارو بردارد و صبح تا شب خرده هاي شكسته ي شيشه ي احساسش را از روي زمين جمع كند . راستش بيشتر از اينكه دلش به قدش خوش باشد به سايه اش خوش است. سايه اي كه صبح هاي زود از پايين پاهايش تا بالا بلند ترين كوههاي دور كشيده مي شود و شب ها نور چراغ هاي روشن ميبرندش به تمام جهت هايي كه بي جهت برايش عبور ممنوع شده اند . سايه اي كه حتي از روياهايش بلند پروازتر است و هيچ وقت پشت ميله ها نمي ماند و هيچ وقت هيچ سنگي به سكندري خوردنش نمي اندازد و هيچ وقت هيچ دستي به جنسيتش نمي مالد...

روز هاي دردناكي مي گذرند براي من كه ماندگار خانه ام و حتي سايه ام را اسير ديوار هاي دستمال كشيدن و نكند بي آبرو شوند درهاي نيمه بسته كرده ام و براي آنها كه تن به ابتذال روزمرگي نسپرده اند و رفته اند و تنها سايه هاشان مانده است توي كوچه ها... چند روزي از ماجراي سيزدهم اسفند گذشته است، از آنها كه برده بودند هنوز دو عزيز بازنيامده باقي اند و آنها كه باز آمده اند با حس اسارتي فراتر از آنچه در خيالشان مي آمده حيرانندتوي كوچه ها ...

جمله هايم اگر گنگند برو و تلخ نوشته هاي پرنده ي خارزار را بخوان و بعد كامنتينگش را با دقت بيشتر ... و بعد تصور كن ...كه تو يك زني، كه تو يك زنداني زني و براي تو اينكه كسي يا كساني بيرون از چهار ديواري زندان منتظرت باشند و به يادت باشند نه تنها آرامشبخش نيست ، نه تنها مقاومتت را بيشتر نمي كند كه يك شكنجه مدام است؛فكر كردن به گوشه هاي خيس چشمهاي نگران مادرت ، به بغض هاي در گلو گره خورده ي بي قرار كودكت و به شقيقه هاي ملتهب و بي خواب همسرت تو را حتي خيلي بيشتر از صحنه سازي هاي سبعانه بازجوهايت كه مي خواهند با جيغ هاي يك زن در حال شكنجه مرعوبت كنند آزار خواهد داد . چيز هاي چندش آور تري هم هست تو يك زني و تبعا به مدد يك سلسله پس زمينه هاي تاريخي از يك مرد تودارتري و حريمت مهم تر و حساسيتت به پرده پوشي اسرارت بيشتر و بعد بازجوهايت به مدد استراق سمع هاي پيشرفته شان حجاب نهان خانه اسرارت را مي درند... بعد از آن چگونه پاي درددل هاي تلفني مادرت كه شايد راهش دور است و دلش بايد همينجا پشت خط تلفن سبك شود مينشيني؟ بعد از آن چگونه با چند كلام محبت آميز مرهم خستگي نيمروز همسرت مي شوي؟بعد از ...

ننگين تر از اين هم هست ، باز جوي محترم آمده برايت كامنت هم گذاشته ( چرا بخش هايي از بازجوييت را خودت سانسور كردي ... تن نازنيني داشتي )؛ شرمم آمده از اين نقل قول اما... تن پرستان جايي براي شرمگيني نگذاشته اند . مي خواهند هزينه هايت را سنگين كنند ، مي خواهند به خيال خودشان تن به اسارت زندان سپردن را با تن فروشي همسايه كنند مي خواهند زنداني شدن سر افرازانه يك زن را به اتفاقي مايه سر افكندگي مبدل كنند زهي خيال باطل ... كه سايه هایتان تن به ابتذال ميله هاو التماس دستها نمي دهند و روح هايتان سر به بالا بلند ترين كوه ها كشيده اند...

ننگ بر تن پرستان... ننگ بر ریاکارهرزه گیاهان سر بر خاک...

.: به کدام قانون دل خوشیم:.

tamam1946 — Mon, 05 Mar 2007 13:01:18 GMT

چیز خاصی به ذهنم نمیرسد ... تمام رشته هایی که دیشب درباره منشور زنان و چرایی و چگونگی تدوین آن توی ذهنم و بعد روی کاغذ جاری شدند بیهوده به نظر میرسند ... همانطور که اصل ۲۷ قانون اساسی مان چیزی جز چند کلمه زیبای بیهوده که با صد اما و اگر همراهند نیست.

آیا ما خواهیم توانست تمام خواسته هایمان روی کاغذ بیاوریم؟ آیامیتوانیم منشور زنان را بی درد سر به دست زنان میهنمان برسانیم ؟ آیا...

گزارش لحظه به لحظه تجمع امروز زنان در مقابل دادگاه انقلاب كه با هجوم پلیس مواجه شد

.: زندگي؛ يك جور ديگر:.

tamam1946 — Mon, 19 Feb 2007 08:59:19 GMT

چقدر اين روزها خوشحالم . خنده ي مستانه دختركان ، كبود عاشقانه روي گردن زن و زندگي كه دوباره توي رگهاي مرد خانه موج ميزند ... چه چيزي زيبا تر از اين مي توانست اتفاق بيافتد!

آيا انجمن معتادان گمنام معجزه مي كند؟ اين سئوالي است كه سخت مي شود به آن جواب داد . مگر آنكه خودت اين معجزه را از نزديك ببيني و به آن ايمان بياوري. ايمان بياوري به توانايي آنارشيسم و شكست حاكميت هاي زور مند . ايمان بياوري كه انسان موجودي است توانا كه ميتواند در بي اراده ترين لحظه هايش روي پاي خودش بايستد وسر بلند تر از هر قوه قهريه اي از پس طاعون اعتياد بر بيايد.درست در جايي كه سالها اعدام و زندان ودستگيري و شور آباد نتوانست حتي مرهمي كوچك روي دمل چركين خماري جوانان ميهنمان بگذارد اراده يك ارگانيسم مردمي كه از دل فقر و اعتياد سر بر آورده توانسته يك دنياي تازه را به تعداد بي شماري هديه كند . اما چرا ؟

۱- معتادان گمنام پيش از آنكه به قدرت نمايي و سياست كاري ومنفعت جويي بيانديشند به همياري يكديگر ميانديشند

۲- قوانين نانوشته انجمن معتادان گمنام درست بر اساس نياز ها ، مشكلات و تجربيات آدمهايي تدوين شده كه تمام فراز و نشيب راه را با گوشت و پوست خود تجربه كرده اند و هر بار كه ناكامي يافته اند آنها را اصلاح كرده اند

۳- انجمن به رهجويانش پيش از هر چيز اعتماد به نفس ، شهامت اعتراف و قدرت انتخاب مي بخشد و درست همين اجازه انتخاب داشتن است كه دوري جستن از مواد مخدر را براي معتاد شربت اندر شربت ميكند

۴- انجمن اعتياد به مواد مخدر را تنها يكي از عادات نا پسند مي داند و به همين دليل سعي مي كند به اعتلاي همه جانبه اخلاقيات بپردازد

نمي خواهم با اين حرفها تبليغ انجمن را كرده باشم ... بيشتر حرفم اين است كه شايد لازم باشد جنبش هاي آنارشيستي را جدي تر بگيريم ... در تدوين قوانين به دلايل موفقيت آنها توجه كنيم و در حوزه شخصي خودمان به اين شهامت برسيم كه : من يك معتادم (به خيلي عادت هاي عادي شده و نادرست )و هميشه اين اختيار را دارم كه راهم را خودم انتخاب كنم.

.:قفس مرد... از بي پرندگي:.

tamam1946 — Mon, 05 Feb 2007 13:41:22 GMT

تنها ميرود تنها مي آيد تنها عاشق مي شود تنها شعر مي بافد...بي او نمي رود بي او نمي آيد بي او عاشق نمي شود بي او حتي شعر را هم فراموش مي كند...با ديگري مي رود با ديگري نمي آيد با ديگري عاشق ميشود...دنبال يك ديگري ميگردد برود عاشق شود و شعر بگويد... تا ابد

مي خواهد با اين من تماميت خواهش بجنگد اما چگونه ؟ وقتي با تمام هستيش ميزبان اين مسافر هر دم يك منزل شده ... وقتي تمام بود و نبودش را توي يك توبره ريخته و توشه سفر ديگري كرده ...برود؟ چگونه؟ او كه پايش رفتن را فراموش كرده و دستش آن تكان خوردن بي تفاوت را كه مثلآ يعني خدا حافظ بلد نيست!!! از قفل وزنجير و قفس بيزار است اما چه كند كه قفس است و دلش به هر پر زدني آهن گداخته مي شود سرخ سيال سوزاننده...

اگر پرنده نبود چه كسي قفس مي ساخت ... چرا كسي براي قفس بال نساخت ... كدام دست قفس را روي ديوار درخت تير برق و هر چه ماندني است آويخت ... شايد اگر قفس بال داشت اينهمه از پرواز نمي رنجيد ... قفس مرد... از بي پرندگي

.: فال قهوه:.

tamam1946 — Fri, 26 Jan 2007 10:25:33 GMT

به موج های قهوه ای توی فنجان خیره می شوم به روشنان بیکرانه ای که زیر خاکه های رخوتم مرده است! بخت تازه ای هنوز هست؟

هیچ آدم روشنفکری به علاقه پنهانش برای فال گرفتن و در خیال قهوه و پاسور و تاروت گم شدن اعتراف نمی کند . اگر چه بعضی هاشان نهانی دلباخته خرافه اند و بعضی دیگرمثل سیگاری ها تفنن را بهانه می کنند اماواقعیت این است که خرافه هم اگر بتواند آدم را به اندیشه وادار کند بد نیست!!!

می گفت تمام راه های روشن زندگیت را حرام کرده ای .می گفت بیست و پنج سالگیت را که موعد هم آشیان یافتنت بود حرام کرده ای. می گفت فکر روشنت را به خاطر رام دیگران بودن حرام کرده ای می گفت...

من به تمام سالهای از دست رفته ام فکر نکردم ... من فقط به هفته ی گذشته فکر کردم ... به دو باری که کار های خوبی به من پیشنهاد شد و من به خاطر آسودگی خاطر برادرم نه گفتم و بد تر از آن به یک موقعیت خوب دیگر که به خاطر بی حوصلگی و رخوت خودم و البته مشروط کردن ماجرا باز به آسودگی خیال دیگری دارم از دستش می دهم...

حالا به لحظه هایی می اندیشم که نباید حرام ته مانده های فنجان قهوه ام بشوند ... دلم یک فنجان چینی تمیز می خواهد ... همین...

.: ما نخوابیدیم اما...:.

tamam1946 — Sun, 17 Dec 2006 07:52:32 GMT

تمام آذر ماه ام را انتخابات پر کرد .... یک ماه جنگیدیم با تحریم با بنیاد گرایی با نا آگاهی ... درست بود یا غلط نمی دانم اما انگار چاره دیگری نبود .... اما دیشب خبر های داغ شهر فردا از گم شدن بعضی صندوق ها از توقف شمارش آرائ بعضی صندوق های دیگر و ... و امروز تیتر های اول جام جم و ایران و همشهری که پیروزی اصولگرایان را جار می زدند جایی برای خستگی در کردن برایمان نگذاشت.

قرارمان این بود که تا پایان شمارش آرا حتی ساعتی نخوابیم اما دارند آنقدر کشش میدهند که چشمها بی اختیار سنگینی میکنند